Bile Bile Ölmek

Eskiden o anlatırdı bize. Biz yatakta olurduk, o söylerdi hiç durmadan. İyi olun, derdi. Kimseye kötülük yapmayın, derdi. Kimseyi üzmeyin ve herkesi sevin derdi. Öyle yaptık bizde. Yapmaya çalıştık ya da. Kimse kimsenin acısını bilemez elbette. Kimse kimsenin sevincini de bilemez. İnsanlar, biri ölünce her zaman demek için “başın sağ olsun” derler. Geleneği bozmamak önemlidir bir anlamda.

Şimdi o yatakta, biz anlatıyoruz birbirimize. Sabırlı olun, tevekkül edin, diyoruz. Allah büyüktür, diyoruz. Hepimiz öleceğiz, diyoruz. Allah yardımcımız olsun, diyoruz. Ama bizi dinliyor mu hiç bilmiyoruz. Gözlerini açamıyor, yatağın içine sinmiş, ölü sessizliğinde uyuyor. Tek bir yüz ifadesi yok, hareket veya mimik de yok. Çok hasta. Tüm vücudu, tüm bakışları, tüm hayatı hastalandı! Tüm vücudunu sardı kanser.

Bir sabah, herkes uyuyor yine. Bu sefer ağlayabilecek kadar kendinde. Onun gözyaşlarının sesine uyandım, yalvarışına uyandım. “Allah’ım ya şifa ver, ya da erkenden al yanına. Tüm malı mülkü sildim, şifa ver Allah’ım. Çocuklarıma yük olmayayım Allah’ım.”

Ağlıyor sürekli, tek başına. uyandırıyorum diğerlerini, yanına gidiyoruz, beyaz ve siyah karışımı saçlarını okşuyoruz, “Olur mu hiç? Öyle konuşma!” diyoruz. Kanser hastası o. Doktorun ağzından “Kanser…” kelimesini duyduğu an büyük bir boşluğa düşmüştü ve hâlâ o boşluktan kurtulmaya çalışıyordu sanki. Allah’ın kudretine sığınıyordu. Kendisi de diğerleri gibi ölecek miydi? Korkuyordu herkes gibi, titriyordu bedeni…

Ölüm korkutucuydu bazen, bazen çok güzel bir şeydi. Ama bunu bilmek çok zordu işte. On dört torun vardı evlenecek daha. Yedi tane evlenmiş yavrusu ve bir tane de yeni doğacak bir torun. Hepsini unutmuş, kendi derdine düşmüştü. Neden hep böyle iyi insanları bulurdu bu hastalıklar? Allah, onların günahlarını dünyada siliyor, diğer dünya da rahat ettiriyordu belki de! Bizim durumumuz daha vahim ya, sizlerin mekânı cennet olsun.

 

Canım, ciğerim, büyük anneme…

Bunu paylaş

  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Email

Bir cevap e “Bile Bile Ölmek” Subscribe

  1. Ahmet Türkben 19 Temmuz 2013 de 16:55 #

    İyi dilekleriniz için teşekkür ederim, ama anneannemi kaybettik… Bu yazıyı yazdıktan 1-2 hafta sonra.

Bir yorum yaz