Etiket arşivi: ozlemerdn

hos geldin bebek

MERHABA

Sevgiyle birleşen her harfe, her göz aç bakar… Doyumsuzdur tüm yürekler, sevildiğini bilme hissine… Bir yaprak kadar tedirgin ama en ince damarından bağlıdır ağacın gövdesine… Rüzgarın nereden eseceğini hesaba katmadan ama hiç de unutmadan yaşar korkulu tutkusunu… Ölüm kokar her yaprak ama aşkla boyun eğer sonbahara…

Hep hüzünlüdür aslında renkleri… Yeşilin huzuruyla ayrılığa sararırlar… Düşeceklerini, koparılacaklarını, başı boş densiz bir rüzgarla yok olacaklarını, o huzurla unuturlar, sımsıkı sarılırlar oldukları dala ve de bitmeyen aşkla süslerler, saklarlar onu… Bir yaprak ölüm kokarken aşkla bağlanır ayrılığa ve öylece yitip gider sonsuzluğa… Yeniden doğmak için kabullenir ayrılığı… Bir sevgiliye yapabileceği en büyük fedakarlığı yapar o çelimsiz yaprak…Onun için ondan gitmek ve onun varlığıyla yeniden doğmak… bu yüzden yitip giderken sevinçten dökülür gözyaşları, aşka adanacak yeni bir yaşam için yok olmaktan gururla söz eder rüzgara…

Gururla söze başladığımı belirtmek istiyorum… Zaman zaman kalemimin boynu büküldü parmaklarım arasında… Bir çelimsiz yapraktan daha da hastalıklı oldu yeri geldi… Aşk’ı bilmezken büyülüydü sözleri, istediği rengi giydiriverirdi sevgiliye… Sevgili hep bir masal prensi gibi erişilmez, bütün güzelliklerin abidesiydi… Sonra Aşk’a geldi… Heyecandan titredi, yamuk yumuk oldu harfleri, kimi söz dökülmedi bile renginden… bazen alacalı, bazen karaydı her kelimesi… Bir de baktı ki Aşk’a düştü… Ne uzaklardaki bir prensi dile getirebildi ne de sevdiğini anlatacak iki harfi birleştirebildi… git gide tükendi…

Ben de unutuyordum onu olur olmadık zamanlarda ellerim arasında… Yirmi dokuz harfin başına geçip, bir ordu gibi yüreğime saldıracağını hiç hesaba katamadım… Gruplara ayrılıp gözyaşı olarak gözlerimden taşacağını da…

Aşk’tan ayrıldım…  Bir yaprak gibi sarardım, yoruldum ve dalımdan ayrıldım… Olduğum yerden beni kaldıracak bir rüzgara bile sığınamadım… Öylece acıya sere serpe yenildim…

Kırılgan bir yaprağı dinledim, acılara ‘hoşçakal’ dedim… Parmaklarım arasında dönen kalemimden tüm çığlıklarımı bir bir dinledim… Baharımın hangi evresinde olduğumu bilemeden sonbahar ilan ettim…

Kalemimden taşanlarla bugün yeniden bu yerlerdeyim… Aşk’ı hiç bilmemiş, hiç tanımamış gibi, hiç unutmamış gibi…

Külünden doğan bir yaprak gibi selamlıyorum hepinizi… Ve ilk haykırışlarım, ilk heyecanlarım… gibi;

Merhaba Yüreğim;

Seni çok özlediğimi bilmeni isterim

Merhaba Aşk;

Sana kusurlarından yenilenmiş bir yürekle geldiğimi söylemek istedim…

Merhaba Hayat;

İlkbahara geri dönmüş bir yaprak gibiyim…

Merhaba Millet;

Yüreği aşk’a düşenlere söyleyin!!!

Kusurlu bir aşktan doğmuş sevgi seli gibi içim

… Hepinizi beklerim!!!

ÖZLEM ERDEN